|
სიმღერა პირველი
აი ის, აი ის; ახალი დღეების ბაგენი სამშობლოს მიწაზე მღერს; ახალო ქვეყანავ, მე გულით გეხები და სიმღერების ქსოვილში გხვევ.
და ვარსკვლავების გაფენა გზად, მგზავრი ვარ, მივდივარ, დილა-დღის შეხვედრა მირეკავს გულში იმედის ზარს.
ეს გული მიმიგავს დავარდნილ ქვას... სანამდე განთიადს, ჭაღარა მამობილს, არ ამოათრევს მამლების ხმა.
მზის ამოგორებას გულივით ვგრძნობ: ღამე კი რა არ არის! ისე უსახოა, თითქო გაიცვითა, გავარდა ძრო.
სიმღერა მეორე
გულ-აღმა დავვარდი, მტკვარის ნაპირია... ზვირთებო, ზვირთებო, რას მეტყვით სხვას! ეგ თქვენი დუდუნი თუ სხვანაირია, მეც თქვენ სადღეგრძელოს თვალებით ვსვამ.
სადაც ამირანი ელოდა ხსნას; გულო მოშურდულევ, ნუ გინდა, ნუ იარ... იქ მხოლოდ ფიქრები ოცნებას წვავს.
რკინის ამირანი უმშვენებს შუბლს: მორისხო თვალები, აცვია ჯავშანი და ღრუბლებს ურიგებს ელვების შუბს.
მაყრიან რკინებით გატკვერილ ხმებს... მღერიან; ნაპირებს ასკდება მორევი, თითქო სამეგობროდ მიწოდებს ხელს.
სიმღერა მესამე
დილამდე ებრძოდა გრიგალებს გრიგალი, ქუხდენ და მეხები რეკავდენ ზარს: ველებს მიკიოდენ, - მთვარე მოგიკალით, ღრუბლები ფარავენ ცასა და გზას.
მთვარის გულს მეხების ქუსლები ხევს: მშვიდობით მთვარეო, ღამე ნამთვრალევი გრიგალი ღრუბლების ჩვარებით გხვევს:
და აღარ გვიტაცებს შრიალი ტყის, იცოდე მთვარეო, ეს იმის მთქმელია, რომ შენი ციალიც ნემსად არ ღირს.
- რკინის ამირანო სადა ხარ, სად! გადმოდი, აენთე... ხომ შენახულია შენში მოელვარე უღრუბლო ცა.
სიმღერა მეოთხე
ყვავიან ტყემლები, იები, ბუჩქები; ნიავი შრიალით ყვავილებს ყრის... ო, ეს საღამოა ასეთი უჩვევი, თუ მუდამ ველებზე სიჩუმე ქრის!
გზები თუ ამებნა, სადა ვარ, სად! მითხარი ყვავილო: ნუთუ მართალია, რომ ისევ ტკბილია ცხოვრების გზა.
ვშიშობდით, უცქერდით დღეების წვას. მითხარ, თუ არ ისმის ფლოქვების თქარუნი სამშობლო მხარეში, რას ნიშნავს. რას!
ფოთლები მასხურებს მოვერცხლილ რთვილს... ვიგრძენ - ეს სიმშვიდე ძლევის ნიშანია, ვიგრძენ - გამარჯვების ღიმილი თრთის.
სიმღერა მეხუთე
დილამდე გიცდიდი, დილამდე გელოდე და გულში ღელავდა ლოდინის ზღვა: ბნელოდა... ბინდები დნებოდენ მდელოზე და გული ამბობდა: არ მინდა სხვა...
სინაზეც აჩუქე ბრძოლების ქარს... შენ ჩემთვის გმირი ხარ, დიდებით მოსილი, და მინდა გიმღერო მეგობარ ქალს.
ეხლა რად მოაგავს გაბზარულ ზარს: სხვებმა რა იციან, მაგ თვალთა ციმციმი, თუ რატომ უნათებს სტრიქონებს გზას!
გზა დაღლილს მესროდი იმედის ხმას; და რადგან შენ გრძნობდი ამ გულის გოდებას არ მინდა, არ მინდა უმღერო სხვას.
სიმღერა მეექვსე
აცივდა, ნისლები ესევა მთაწმიდას... ბაღებში დაკარგულ ღამეებს გლოვს: დუმილში მარტო ვარ, გული დამიმძიმდა, ნიშით ვემალები სამარის ლოდს.
მე თრთოლვით გაშორებთ სუროს და ხავსს: მიჩვენეთ ზვიადი მოხუცის საფლავი, გული რომ აჩუქა სამშობლოს, ხალხს.
ღრუბლები, ღრუბლები მიდამოს ხვევს: ირხევა ლოდები. ძვლების ჩხარუნია და ვიღაც ნისლიდან მიწოდებს ხელს.
და ჩუმად შევცქერი შევერცხლილ თმას; - მოხუცო, გეძებდი რამდენი ხანია, მოწმეა ღამე და ფიქრების მთა. -
ქედი მოვუხარე აკაკის ლანდს.... მან გაიშრიალა: მითხარ რად დამეძებ, და ან საქართველოს რა დარდი წვავს?
თვალებს სიხარულის მორევი რწყავს: ეგ შენი ტკივილი თუ გულს დაუბრუნდეს, მაშინ ჩემი გულიც ჩაქოლოს ქვამ.
სივრცეში ჩაძირავს მშობლიურ თვალს, გაოცდა: ჩურჩულებს, - ზეცა რომელია, ან ის რა ანათებს თბილისის თავს?
ან ვინ გააფინა მნათობნი ძირს... მითხარ, რამ დააშრო ტკივილი ქართული, სევდა უნაპირო, დუდუნი მტკვრის?
აკაკის ჭაღარაც განთიადს გავს; შორიდან მოისმის ბულბულის გალობა და მთის სურნელება გადმოაქვს ქარს.
მოწამე აჩრდილო, რა გითხრა, რა! გინდა საქართველოს გულზე მოგათავსებ, ტკბილია; ვერ იგრძნობ ეკალს და ნარს.
ეტრფოდი ვარსკვლავებს, იმედის ცვარს... ეხლა გადახედე, ზეცა დაიბინდა... რა უფრო ელვარებს, მიწა თუ ცა?
იქნევდით მოლესილ სიმღერის პირს... მაგრამ მდუმარებდა ბედი და ბნელოდა; ამირანს კორტნიდენ ყორნები კლდის.
იცანი... ამირან მიმღერის გზებს... მთებიდან ბრძოლებით იგი დავიხსენით, რომ ჩამოეტანა ცეცხლი და მზე.
როგორც საქართველოს ბარი და მთა,- მეც გეტყვი, მოხუცო, არა ჰყავს სადარი მზისკენ მის გაფრენილ ცეცხლოვან თვალს...
მინდა ვეამბორო საყვარელ ლანდს; უამბო სხვა რამეც, უეცრად ვიღვიძებ და თურმე ვეხვევი ლოდების ხავსს. |


