|
ვიცი, ვერ ამჩნევ, ვერ ხედავ, ვიცი, რომ გადავცურე ხევი ამ დილით, გახსოვს ჭალის პირს ყვითელი კვიცი, წყალზე მთრთოლავი კვიცის ნაგრილი. ჩვენ... თუმცა არა, ო, არა, არა... მე კი რატომღაც მეგონა ასე, შენ ღრუბლებიდან მოგწყვიტა ქარმა და ჩამოგფინა ჩემს მტვრიან გზაზე. რა მჭახე ისმის ჭიხვინი კვიცის, მზე ჩადის, ბინდი თვალს ებურება... მე სასიკვდილეს, დამცინის ნისლი, ჟამს მიხანგრძლივებს შენი ყურება. |


