|
კვლავ გზას დაუყევ, დამარტოვდი, წყლისპირ დაჯექი და სადაც ელვას გაგებებდა ცეცხლი მახვილთა, - მოჩნდა მინდორი განათქერი, გადანაჯეგი და მარეკებმა ჩაიარეს სოფლის ნახირთან.
და სამაისოდ გამზადებულ და განაკვირტალ ასულს მეფისას აედევნა მთელი ქაჯეთი და ხატაეთის გალავნებთან ვიღაც აყვირდა...
ხსოვნის ნათელი ასხივოსნებს და ასინათლებს; და დღე, რომელიც სილამაზეს აბატონებდა,
მზით და სინათლით გაჯერებულ კაბადონებთან დრო და მანძილი თავისუფლად დანავარდობენ... |


