|
როცა ოცნება დაქანდება, ვით შევარდენი, და ჩემი ცქერა თეთრ ლოდინში ანავარდდება, შორეულ ტრფობის სურნელება კვლავ მარადდება, და უცნობ ქალის მოჩვენებას მე ვეღარ ვდევნი.
იქ, ცივ უფსკრულში ჩემი გული კვნესით ვარდება; მოველი ღამით და ოცნება არ ივარდება; ღმერთო-გამჩენო! ვეღარ ამაქვს ტანჯვა ამდენი.
ბევრი ვარდები დამეკარგა სიცოცხლის გზაზე; ხშირათ ქუჩებში ველოდები ნანატრ ჩვენებას;
მის ლანდურ სხეულს ვერ ჩაუდგი სიცოცხლის ალი, და ისევ რჩება იქ უცნობი და გამჭვირვალე. |
| პოეზიის გვერდი • • • |


