|
ჭაღარა მნათემ დაიხვია თოკები მკლავზე, - მყისვე სამრეკლო აგუგუნდა მრავალხმიანი. გარეთ გამოდის ქალთა კრება ხალისიანი და შუადღის მზე მათ გიზგიზით ადგება თავზე.
და დაჰკრთის ფერი იმნაირი ღაწვებზე, თმაზე, თითქოს ვარდისწყლით დაებანოს პირი მზიანი, თითქოს ირმებთან იალაღი მოევლოს მთაზე.
მომესმა მისგან ხმამაღალი შორისდებული, - ჩემი აქ ყოფნა ქალბატონმა როდი იცოდა.
მეგონა გულზე ცეცხლი მქონდა მოკიდებული, მარცხენა ხელი ღიმილით რომ გამომიწოდა! |


