|
(ხსოვნიდან წაუშლელი)
ცარცს და მაკრატელს იღებდა ძველი მანქანის უჯრიდან; მამიდაჩემი, ანეტა, სამ გოგოს კაბებს უჭრიდა.
იცრემლებოდა, კვიმატი... ატმისფრად მწიფდა, ყვაოდა სახე და შუბლი იმათი.
მოდას ურჩევდა, სეზონის... ვენახი შვენის ტალავერს და თეთრი ვარდი მეზონინს.
მსახვრალმა ხელი დარია; ის ორი ბებრუცუნაა, მესამე - ცალად მკვდარია.
რაღა ვარ, მეც დავინგერი... ზეთნასხურები, ბზინავს და გრიალებს მისი „ზინგერი“. |


