კატეგორიები

წერილის გაგზავნა

lock პაროლის შეხსენება
ჯერ არ ხართ რეგისტრირებული?
უკვე ხართ რეგისტრირებული?
210 C
ოთხშაბათი, 18 ნოემბერი 2026 12:26

 

მთარგმნელი: ალექსანდრე ელერდაშვილი

 

მე დამცვდა და ჩამომცვივდა ყველა, რაც კი კბილი მქონდა,

განა კბილი? - მოციმციმე სანთლად ჩამოქნილი მქონდა.


მარჯანი და მარგალიტი თეთრად მოვერცხლილი მქონდა,

წვიმის წვეთს და ვარსკვლავს ჰგავდა... სხივით მოფენილი მქონდა


ახლა აღარცერთი დამრჩა, სულ დამცვივდა და სულ დამცვდა,

ბედი ნუთუ განგებისგან ასე დაწყევლილი მქონდა?!


მაგრამ არა!... არც განგება, არც სიცოცხლის ხანგრძლივ გზნება...

ეს თვით უფლის იყო ნება! - ბედიც მისგან ქმნილი მქონდა.


წუთისოფლად სულ ეს ხდება, სულ ბრუნავს და სულ იცვლება,

მეც იღბალი მბრუნავ თარგზე მოჭრილ-მოზომილი მქონდა.


ტკბილ წამალსაც ვხედავ ამად, მას საწუთრო აქცევს შხამად,

მეც სიმწარედ გადამექცა, რაც კი რამე ტკბილი მქონდა.


ძველიც, ალბათ, განახლდება, ბრუნვით სხვა რამ განა ხდება?!

იქნებ სხვისთვის ახალია, რაც მე გაცვეთილი მქონდა?!


უდაბნო და იალაღი ხვალ ეგება გახდეს ბაღი

და ხრიოკად იქცეს, რაც მე ბაღნარი და მტილი მქონდა.


შენ, პირმთვარევ, რა გეგონა?! ვინ და რა ვარ შენი მონა?!

შენს ნახვამდე სხვა ცხოვრებაც ბევრი გამოცდილი მქონდა.


ჩამოშლილი შენ გაქვს თქმა და მეც ალერსით მინდა თქმა და

გახსენება დროის, როცა თმა მეც ჩამოშლილი მქონდა.


ის დრო გაქრა, თმა და წვერი როცა მქონდა კუპრის ფერი,

როცა სახე დიბასავით ნატიფი და რბილი მქონდა .


ყველგან ღია ჰქონდათ კარი, ვიყავ კარგი მე სტუმარი...

დღეს ვის ახსოვს სიკეთეში მეც რომ ჩემი წვლილი მქონდა?!


ყველგან ბევრი იყო ქალი, რომ შემავლეს ჩუმად თვალი,

მეც თვალი და გული მათთვის მუდამ გადახსნილი მქონდა.


ის დრო გაქრა ახლა, როცა ვინც მე მნახა, გაიოცა

რა სიხარულს ვფლობდი, ოდეს დარდი განდევნილი მქონდა.


რომ ვფანტავდი დირჰემს მრავალს და ვპოვებდი გზას და სავალს

თურქის ქალთან, ვისაც მკერდი ოდნავ აკოკრილი მქონდა.


ბევრი იყო, განა ერთი, რომ გვინდოდა ერთმანეთი,

მალულად რომ ღამით მათთან სიფხიზლე და ძილი მქონდა.


ხოლო დღისით მქონდა რიდი,  ვნებათაგან ვიყავ მშვიდი,

რადგან ხოჯას მრისხანების შიშით ჭკუა ფრთხილი მქონდა.


ღვინის ციალს, ჯამის ტრიალს, ლამაზების თვალთა ბრიალს

სხვა ძვირობდა, მე კი მუდამ იაფი და ხსნილი მქონდა.


განძით სავსე მქონდა გული, სიყვარულით დაღდასმული

ლექსის ყველა გამოცანა ტრფობით ამოხსნილი მქონდა.


მე სიამით წვა ვიცოდი, დარდით არსად არ ვიწვოდი,

გული ლხენის ასპარეზად ფართოდ გამოშლილი მქონდა.


ქვით რომ ჰქონდა გული სავსე, მე ის ფარჩას დავამსგავსე,

თითქოს გრძნეულების გზები ლექსით გამოვლილი მქონდა.


სადაც იყო ტურფა ქალი, მას ეძებდა ჩემი თვალი,

ყველა ბრძნული საუბარი ყურით გაგონილი მქონდა.


არც ოჯახი და არც შვილი ცოლისაგან გაჩენილი

არ მყოლია და ცხოვრება ლაღად აყოლილი მქონდა.


შენ, მთვარეს რომ გიგავს სახე და რუდაქი დღეს რომ ნახე,

ის გენახა, სახე ვნებით მეც რომ ალეწილი მქონდა.


ის გენახა, გზაზე მავალს რომ მიძღვნიდნენ ხოტბას მრავალს,

და ბულბულის მსგავსად ენა ჰანგით დასერილი მქონდა.


ის დრო გაქრა, დიდკაცებს რომ ვედრებოდი სიტყვის თქმაში

და ემირის ამალაში გზები გათელილი მქონდა.


ვძრახავ ლექსის სიიეფეს, მე ვაქე და  ვაქებ მეფეს,

მეფის საქებარი ხოტბა მუდამ გალექსილი მქონდა.


გაქრა ახლა ძველი დრო და ჟამი, ყველამ რომ იცოდა

მე, ხორასნის პირველ მგოსანს, რაც კი დაწერილი მქონდა.


მე ვიცნობდი ყველა მხცოვანს,  დეჰყანსა თუ დიდგვაროვანს...

მათთან სახლში მისვლა-მოსვლით ჩემი რამ ადგილი მქონდა.


ყალბი არის ის დიდება, რაც კი ფულზე იყიდება,

მე კი სამანიანთაგან ნაღდი და ნამდვილი მქონდა.


ორმოც ათას დირჰემს ლამის მე ემირი ხორასანის

მიგზავნიდა... მაქანისგან რვა ათასის წილი მქონდა.


იყო კიდევ რვა ათასი, მაგრამ მაშინ ამის ფასი

არ ვიცოდი... მე დრო მხოლოდ ლხინით გამოთვლილი მქონდა,


ჩემი ლექსით ნება-ნება რადგან ემირს ჰქონდა შვება,

მისგან მოწყალებით ხელი ბევრჯერ გამოწვდილი მქონდა.


მორჩა! ახლა სხვა დრო დადგა...მომეც ჯოხი.. მომეც აბგა...

გზას გავყვები, მე ნუგეშად სადაც მხოლოდ ჩრდილი მქონდა.

შეიძლება დაგაინტერესოთ

ოჩოპინტრე

გაგაგა



ფდფდფ

ოჩოპინდრე

₾
შეიძინეთ პაკეტი

მიიღეთ შეუზღუდავი წვდომა

ერთი კვირა
3 ლარი
ორი კვირა
5 ლარი
ერთ თვე
7 ლარი

დაამატეთ Aura.Ge

დააჭირეთ:   Share
აირჩიეთ:   Add to Home Screen