|
მე გარს მეხვევა მუდამ, იგივე შენ მიერ ნაზად ნაქსოვი რიდე. ხალხს მოვშორდები, მაგრამ ღამეებს სად დავემალო, სად წავუვიდე?
ისევ მევსება დარდით თვალები. შორით მომესმის ყრუ ტაშისცემა, მაგრამ იქ ვისმეს შევებრალები?
შენთან! ნუგეშთან! ო, ჩქარა, ჩქარა! მე მომდევს განთქმულ სახელის ტაში, დიდება, ცრემლი, ღელვა, მუქარა. |
| პოეზიის გვერდი • • • |


