|
დედას
ჩამოგეკონკა ოცნებები, ნატვრის ხევ, ტანზე, ნაერთგულევი… და რტოებში გიბრწყინავს ბინდი. ვისი სვე-ბედის ჭრილობები გატყვია კანზე ან ვის უნახავ ამ ჭრელ-ჭრულა ჭინჭებით სინდისს?
მთებს რომ მიჰყვება ნისლის თეთრი კავალკადებით, შენი გაშლილი მკლავებიდან რომ იჭყიტება, ტანმოხატული ვედრებების ჭრელი კაბებით,
ვინ შემოგყულფა სიხარულის და ტანჯვის ფარჩით? ტანზე გაგაკრეს თავის ცოდვა მაცხოვარივით, დაგტოვეს, როგორც სიყვარულით ნაშობი ბავშვი.
მათი ტკივილი შვებად იქცეს ნისლივით უცებ, და ბედისწერაც მვედრებლისად ისე განაწყო, რომ თითქოს, ისევ, სამოთხეში სიმშვიდე სუფევს.
ზავის ალმებად აფრიალებს ყვავილებს ბედთან, შენ კი სულ ებრძვი ბედისწერას, არა გსურს ზავი, ჭრელი ჭინჭების მათრახებით სურვილებს ხედნი.
ვისგან არ ისმენ აღსარებას თავად ეული, რა სათქმელია, თავს არასდროს ამეტებ ტოლებს, ხარ სათნოების დაფესვილი სკივრი, გრძნეული.
შენ ერთი დგახარ რტოაშლილი ანძა იმედთა, განგებასთან რომ ორთაბრძოლებს გულოვნად მართავ, რადგანაც ბედმა შერკინება შენთან ინება. |


