მთარგმნელი: ალექსანდრე ელერდაშვილი
|
ჩემს სულს დაეხსენ, უცხო ხარ ჩემთვის, აწ გამკიცხავ თუ ბოდიშს მომიხდი, აღარ მანაღვლებს და ესღა მეთქმის, რომ შენს წინაშე ქედს არ მოვიხრი.
რომ არ ვმორჩილებ სატანურ ძალებს, შენც ხომ იცოდი?! - მაშ, რად შემწირე მაგ ცოდვით სავსე ღიმილს და თვალებს?
რომ ჩემს იმედად იარებოდი, მე შევიძულე მთელი ქვეყანა, შენ უფრო მეტად რომ მყვარებოდი.
შენს ფერხთით ფუჭად რაიც ეთრია, იცოდე, იყო საზარი ბრძოლა, შთაგონებისთვის რომ წამერთმია.
შენ რას შეიცნობ, შენ რას გაიგებ?! შენზე ფიქრი თუ გზას არ ამაცდენს, მე უკვდავებას ფეხქვეშ დავიგებ.
როგორ მიხმობდი და როგორ დამხვდი?! ო, თავიდანვე რატომ არ იყავ შენ ის მაცდური, ბოლოს რომ გახდი?!
დე, ვნებიანი შენი ფიქრები... ეს დედამიწა მთლად რომ დაიქცეს, არავის მონა მე არ ვიქნები. |


