|
შენ ჩნდები, როგორც ჭრილში ნაქარგი და თალხ სამოსელს რომ აფერადებ, ვერ გაიხარე ხამის დაკარგვით, ცდი, თითქოს ფერად ბუშტებს ბერავდე.
ხილვით შეგროვილ ფერთა ნათებით, სათქმელი ისე გექცა ნაკვთებად, რომ გამოფინე გულისნადები.
რომ ხარობ და თან სხვებსაც ახარებ, მე ახლა, განა ციდან ვეშვები, მიწამ მთხოვა და თავი დავხარე.
და მე გავჩნდები შენთან ახლავე, დაგვეწევიან ჩვენი დღეები და ირეალურ დროში გვნახავენ. |
| პოეზიის გვერდი • • • |


