|
რა ვქნათ, უკვე აღარ ვიცით: ღამით ვეღარ დაგვი- ძინია ხალხს - ლამის შუბლზე დაგვასკუპდეს თაგვი!
ნსა და წრიპინს - გაგვიოხრა კარაქი და ხაჭო!
ნარი ვგდივარ მაგიდასთან, როგორც წიფლის კუნძი.
გვრიოს! უნდა უსათუოდ გავიჩინოთ კატა!
მადლის, თუკი მოისპობა ის ოხერი თაგვი! |
| პოეზიის გვერდი • • • |


