|
ათასი თვალი დამაცილებს ქუჩაში მავალს, ათასი ყური - დაცქვეტილი, სმენად ქცეულა. ვინ იცის, რას არ დამწამებენ, მრავალს და მრავალს, ჭორადასხმული, წელისწყვეტით დამაქვს სხეული.
როდესაც ვისმენ უგუნურთა უაზრო ბოდვას, რა გინდა რომ თქვა, მართალია ღმერთი და ხალხი, რადგან ვატარებ სიყვარულის უმძიმეს ცოდვას...
რა სიკვდილივით აუცდენელ ტყვიად მეწვიე, ვერ დავივანე შენს მხურვალე, ლამაზ ჰარემში, ვერ შევეგუე ვყოფილიყავ შენი მზეწვია.
დარჩენილ დღეებს გადარჩენით უნდა ვუშველო, ოღონდ სულ ცოტა, სულ ცოტა ხანს უნდა მაცადო, სანამ ვისწავლი არსებობას ქვეყნად უშენოდ... |


