|
კლდეს გაუხვრიტეთ გულისგული, მთები მოყელეთ, - მაინც დარჩებით ბედისწერის მორჩილ მოხელედ, ვერას ეწევით, გინდაც მეცხრე ცას გამოებით, მოვა ტაში და განდიდება, მაგრამ დროებით;
და მარტოსულის უნუგეშო სიმარტოხელედ: არა ვარდით და გვირილებით, დაფნის რტოებით - ქვეყნად ყოველი გვირგვინდება ამაოებით.
კვლავაც თუ ნიშნავს მისი სიტყვა, რასაც ნიშნავდა? ავხედე მაღნარს: ქვაბურებში ქარი ბორგავდა
ძველ ნაფესვარში ცოცხლდებოდა სუნთქვა ყორღანთა და ნანგრევებში მოლაღური ბუდეს იგებდა... |


