|
მამლებმა დილა აკურთხეს. ცოცხები მორჩნენ საქმეს. ალვები ანიავებდნენ ათას ქუჩას და სარკმელს.
ტყუპი ჩრდილები შობეს. „ჟიგული“ მიაქროლებდა შოფრის ცოლსა და შოფერს.
ბავშვები სკოლებისაკენ დედებს. მიაჩქარებდა საათი პატარებსა და დიდებს.
გოგონა მიაქანებდა მამას. მიაბრძანებდა ბულდოგი ასაკში შესულ დამას.
მისდევდნენ დამფრთხალ ჩრდილებს. აჯანყებული რადიო ვერ აწყნარებდა ჩილეს.
მეტროში წყვდიადი უმძიმესი, მიხეილ მესხი ჩარბოდა, როგორც მიხეილ მესხი.
გადამწიფებულ ფიქრებს, ცნობილი იქსი ვერ სცნობდა აღიარებულ იგრეკს.
მწვანე სკვერთან თუ ბაღთან, ვაჟა და ემსგავსებოდა თავის ვაჟიშვილ ვახტანგს.
ვახტანგ გორგასალს ამაშუკელის ძეგლი. მტკვარს თბილისიდან გაჰქონდა თბილისის ანარეკლი.
გალატკიონის ამბავს, პატარა ბიჭი უსმენდა, სახელად ერქვა: საბა.
მხარდამხარ დაუდგნენ მამაკაცებს - ერეკლე ოძელაშვილი და ცოტნე სააკაძე. |
| პოეზიის გვერდი • • • |


