მთარგმნელი: გია ჯოხაძე
|
ჩვენ არ ვუთმობდით ერთმანეთს მისხალს, გვავარვარებდა როდესაც რისხვა.
მივაცილებდით დღეთა ქარავანს. წარმოიდგინე, ერთმანეთისთვის თვით დედამიწაც გვეპატარავა.
და ცეცხლოვანი გვეტმასვნის სენი... ნიშნს გვიგებს, თითქოს და გვეკითხება: “რად გაიმეტე მიჯნური შენი?”
თვალიდან გვგლეჯენ ლიბრსა და ნიღაბს. ვხევდებით, ვჩნდებით და ვიმალებით... და სულში მაინც ჩაგვცქერის ვიღაც. |


