|
ჩემო პაწია მერცხლებო, ჩემი სიცოცხლის სხივებო, საყვარლად მოჭიკჭიკენო, თქვენ ჩემი გულის მძივებო.
ბიძია, გულით წრფელითა გიძღვნით უველას სიხარულს - სიევარულს, უთქმელს ენითა.
აღდგოშა მაცხოვარის!.. და მასთან ერთათ სიცოცხლე მთელი ადამის გვარისა!..
თქვენსავით იყო პატარა, მაგრამ თავისი სიცოცხლე სულ ცელქად როდი ატარა.
ხან კარზე დაცქრიალობდა, ხან კარდებს რგავდა ჰაწია ბაღში, და ტკბილად გალობდა.
თვალს ადევნებდა ყველასა, ფიქრობდა უმწე ბავშვების და ღარიბების შველასა.
ობლებსა ეფერებოდა, თვალიდან სწმენდდა ცრემლებსა, მათ მშობელ მამად ხდებოდა.
ქვეყანა შემოიარა; ხალხის ჭირი და ვარამი შეიგნო, გაიზიარა.
ყველგან განკურნა სნეული; ზე აღადგინა უძლური, ჯან-ღონე გამოლეული.
განასპეტაკა გულითა; ბოროტი კეთილს ამოყვრა მან წმინდა სიყვარულითა.
სიკეთეს გადაალია, ბოლოს აწამეს ისიცა და ჯვარზედ სული დალია!
საქმით აქ დარჩა ჩვენთანა, დღესაც აქ არის სულითა თავის საყვარელ ერთანა!.. |
| პოეზიის გვერდი • • • |


