კატეგორიები

წერილის გაგზავნა

lock პაროლის შეხსენება
ჯერ არ ხართ რეგისტრირებული?
უკვე ხართ რეგისტრირებული?
210 C
ხუთშაბათი, 19 ნოემბერი 2026 01:59

 

მოქცევა ქართლისა (ფრაგმენტი)

 

კაბადოკია ებრაულად კაფთორიმ გახლავთ, 

სადაც ქალაქი კოლასტოა თუ გაგიგიათ; 

ალაგი ჩემი მშობლიური სწორედ იგია. 

თუმც ჩემიანი აღარავინ ცხოვრობს იქ ახლა.


თორმეტი წლიდან ვარ განგებით დანაობლები,

მაგრამ, რამეთუ რჩეულთა ხვედრს თავად დაადგენს,

მადლობა ღმერთს, რომ აირჩია ჩემი მშობლები; 

მადლობა ღმერთს, რომ ღვთისნიერნი სწორ გზას დაადგნენ.


მამაჩემს ჰქვია ზაბილონი, დედას სოსანი;

არიან ორნივ ერთიანად ღვთისა მოსავნი, 

უღალატონი, უცოდველნი, პატიოსანნი, 

აწ, ჭეშმარიტი მოწაფენი იესოსანი.


ზაბილონ ერთ დროს რომაელთა მთავარი გახლდათ, 

მაგრამ არჩია მთავრის დაფნას ყოფნა უდაფნო; 

სახლი გაყიდა, გაიხადა სახლად უდაბნო;

წავიდა წიაღ იორდანეს, ლტოლვილი გახდა.


პატრიარქმა კი, დედაჩემი, და საკუთარი

იქ განამწესა სამსახურად გლახაკ სნეულთა, 

სადაც თვით უფლის საფლავია, და საყუდარი

დათა რჩეულთა, ღირსეულთა, სულით ეულთა.


ობლად დარჩენილს ნიაფორი დვინელი მზრდიდა;

ქალი კეთილი, მოამაგე, მოწყალე დიდად; 

დედამორწმუნე, ჭეშმარიტი მსახური მაღლის, 

უბადლო მცოდნე სჯულის გზათა - ძველის და ახლის.


ამბავი სწორედ მან მიამბო ქრისტეს ვნებისა, 

მცველთაგან მისი საბოლოოდ შეგინებისა; 

თუ ვით გაძარცვეს მაცხოვარი შემდგომ ჯვარცმისა,

რათა გაეყოთ საფასური მათ ნაძარცვისა.


ქრისტეს წამების მოწამეთა, შორით მხედველთა, 

კვართი წილად ხვდათ ურიათა თურმე მცხეთელთა,

დავით ყოფილან კაცნი ფრიად მოშიშნი ღვთისა, 

წამოუღიათ და დაუფლავთ სოფელსა თვისსა.


კვართი უფლისა, ნუგეშია რადგან ობლისა, 

წარმოვემართე, წამოვედი ძებნად სოფლისა: 

გამოვიარე გზა სავალი მრავალთა დღეთა,

აწ, აქ მოველ და აღარ ვუწყი, საით არს მცხეთა.


სომხური ენა ერთადერთმა იცოდა მწყემსმა

და რადგან ნინოს ნაამბობი ზოგი რამ ესმა, 

ტყვე ქალის ბედმა დააფიქრა, თუ შეაწუხა, 

მერე მდინარე დაანახა და უპასუხა:


ხედავ მდინარეს?!  მისდიე და ჩაგიყვანს ხერთვისს,

ორი ნაკადი სადაც ერთი მეორეს ერთვის, 

ციხე-სიმაგრე შემოგხვდება ზედ კლდეზე მდგარი, 

კვალად გაჰყევ და მეგზურობას გაგიწევს მტკვარი.


როცა ყოველი აღუწერა და დაუხატა, 

ნინომ გარჯისთვის მწყემსს მადლობა გადაუხადა. 

მეინახეებს სთხოვა ნება დაძინებისა,

ნებაც დართეს და თან დასძინეს - ძილინებისა.


თანდათანობით ჯავახეთის ქედი ღამეში

ისე ჩაეფლო, ვით ჩაჟანგულ ლაფში კამეჩი, 

და, მთამ რომ თავზე გადივარცხნა თმები ნისლისა, 

მთვარეს გაანდო ნინომ ლოცვა ძილად მისვლისა. 

 

პოეზიის გვერდი   • • •   პოეზია - მამუკა სალუქვაძე  • • •   მამუკა სალუქვაძის პოეზია

შეიძლება დაგაინტერესოთ

ოჩოპინტრე

გაგაგა



ფდფდფ

ოჩოპინდრე

₾
შეიძინეთ პაკეტი

მიიღეთ შეუზღუდავი წვდომა

ერთი კვირა
3 ლარი
ორი კვირა
5 ლარი
ერთ თვე
7 ლარი

დაამატეთ Aura.Ge

დააჭირეთ:   Share
აირჩიეთ:   Add to Home Screen