|
სარკეო სულის და გულის, გრძნობა-გონების სარკმელო; გაღალვით მომტყუებელო, კარზე წამწამით დამბმელო...
მოციმციმ-მოკაშკაშენო!.. თქვენის ანდამატ-სხივებით უნდა ედემი ვაშენო!..
ის იყოს ჩემი სადგური... სად ევა აღარ იქნება და აღარც გველი მაცდური.
აღარ დამეგოს მე მახედ და სიყვარული უკვდავი წინ მიელვებდეს ღვთის სახედ.
მე მაშინ გრძნობა-გონებას! ღმერთად ვაწამებ თქვენს მფლობელს მსხვერპლად შევსწირავ მონებას!..
მარადად საუკუნოსა!.. მაგრამ ოცნებით სნეული ვაჰ თუ ვეღარამ მკურნოსა...
მოციმციმ-მოკაშკაშენო!.. ჩემი ედემი სხვის კარზე როგორ ავაგო... ვაშენო?.. |
| პოეზიის გვერდი • • • |


