|
უწინ ჩვენ წინაპრებისა ტბები და ზღვები მდგარაო, გველეშაპს ირანისასა, უსვამს და ვერა მძღარაო.
ჰწვიმდა, ღვარები ხვიოდა, თურმე ჩვენს ქართველ ტყვეებსა ცრემლები ჩამოჰდიოდა!
სპარსეთში ელალებოდენ, გზა-გზა მიჰშლიდენ ცრემლებსა, მაგრამ არ ებრალებოდენ; ღმერთმა მოჰკითხოს პასუხი, თუ არას გვემართლებოდენ.
ზოგს ჩალა-ბულა ჰგონია, რომ კაცის სივერაგესა, სამძღვარი არა ჰქონია!
რჩეულთა ქადაგებისა, რომ ყველას თანაბრადა აქვს ნება ღმრთის ღაღადებისა,
ყოფნა მზის სინათლეზედა; განა ვის ხელეწიფება სხვის სიკვდილ-სიცოცხლეზედა?
მოსისხლე, მხეცთა გნებისა, ტყუილ-უბრალოდ მდევნელი სხვა და სხვა ეროვნებისა! |


