|
აბლი-ბაბლი-ბაბალეს, დევბიჭების ბაბოს, შვიდი კაბა აცვია და ცალ-ცალი საბო.
ლექსს და ზღაპარს ამბობს. თან წინდებს ქსოვს, მარტო დევ-ბიჭების სარგოს.
თაფლსაც ხარშავს მალ-მალე. შიგ ყრის ნიგოზს, თხილს და ნუშს, განა ცოტას, ათ-ათ მუჭს.
ვეება ხის კოვზი აქვს. ურევს, ურევს ბაბალე ნელ-ნელა და მალ-მალე.
გააგრძელებს ხვალაც. გაილია ზამთარი, გოზინაყიც მზად არის. იმოდენა ურია, უკვე გაზაფხულია! |


