|
„დავბერდი, დავჩაჩანაკდი, წვერი შემექნა ჭაღარა, შინ ჯალაფთ მოვძულებივარ, გარეს უნდივარ აღარა“. ხალხური
მიწისა არი, არ ცისა, სახეს მისველებს ტიალი, შამღონებელი კაცისა.
ნურავინ იტყვის - წამია, გახუნებულა ყოველი, აქამდე რაც მიწამია.
ჩავლილ-გამოვლილ ყოფასა - სულ მუდამ ჯაჭვით დაბმულსა იმ ღრჯოლებიან ქოფაკსა.
ვეღარ გავუბი ლარები, რა თავში ვიხლი - გამოჩნდა შავეთის შავი კარები.
მიაწითლებენ ქვიშასა, სხვათა სიმღერას მღერიან, ლაპარაკობენ სხვისასა. |


