|
წამოსდებია მთვარის ხორგს ბინდი, ჩაგუბებულა თვალებში მღვრიედ. ცის იაკინთზე, დღეს რომ მაჩუქე, ლექსის მარცვლები ჩამოვამსხვრიე.
როგორც მშიერი, პატარა ლეკვი, ხეთა ტოტებზე ავარდა ქარი, ქუჩა აიკლო ზარების რეკვით
მზის ხსოვნასავით, შენი სახება, ვატყობდი ღრუბლებს, რომ აღარ სურდათ ზეცის სილურჯის ჩემთვის გამხელა.
ოცნების ჭრელი ჭინჭების მარშით? შორს, ოქროს თევზის ფარფლებივითღა ბზინავდნენ ხმელი ფოთლები ქარში. |


