|
გამოვიზამთრე ჩიტის ნანებით, გავხდი დობილი უძინარ ნაძვის. ბალახის მწვანე მინანქრიანი ზამთრის თეთრი და მჭვირვალე ხნარცვი მზის აკვანი რომ ყოფილა თურმე, ნაძვებო, რატომ აქამდე არ თქვით?
უფრო ბევრი რამ, სამყაროვ, შენზე. გბაძავ და ვცდილობ, რომ მეც შენსავით სიკვდილით გავხდე სიცოცხლის შემძლე. ვხვდები, რომ ცაზე არ ნათობს მხოლოდ მზე - მკერდზე უფლის წილად გინთია, რომ მოჟივჟივე ბეღურაც - ზამთრის ანგელოსების ხმა და ფიქრია.
გადამწვანებულ ჩემს თვალთა თაღებს სხვა არაფრისთვის - შენს საყურებლად უფალი ფრთხილად და ფართოდ აღებს. |
| პოეზიის გვერდი • • • |


