|
ჩვენ ისე გავხდით ორმოცდაათის, თითქოს არასდროს ვყოფილვართ ოცის, რადგანაც გვქონდა გასაკვირველი და ულეველი უნარი მოცდის. ჩვენი ცხოვრება პურის რიგს ჰგავდა: ბავშვი, მოხუცი, ორსული ქალი - ყველას ვუშვებდით წინ, ზრდილობისთვის გადასახდელი ვახშით და ვალით. და როცა ჩვენგან მეწინავობა ისურვა ერთხმად ერმა და ბერმა, სულ უკანდგომით დაკუტებულებს დაცინვაც გვკადრა წინმდგომმა ბევრმა. გაგვქირდეს კიდეც, ქვაც მოგვიღერეს, დანაყრებულის ეშხით და ლიქნით. და აღარავის აღარ ახსოვდა ომი, შიმშილი და პურის რიგი... |


