|
გულში იმავე გრძნობით ბრუნდება და მოლოდინი დარეკავს ჩუმი, რომ არაერთხელ აგუგუნდება დედამიწაზე კიდევ სამუმი.
სოფელში, მინდვრად, ქალაქში, ტყეში. ახალი ლპობა ჰოსიტალების, ახალი ცრემლის ღვარი და თქეში.
ნუ გაგიტაცებს ძველი წუხილი… ხევიდან ხევზე იკივლებს მეხი, ხევიდან ხევზე წავა ქუხილი,
შეუწყვეტელი ტყვიის ფანტელი, პროჟექტორებმა აერში იგრძნეს აეროების კორიანტელი.
ასსანტიმეტრის მკაცრი სახელი, ხევიდან ხევზე გადიგრიალებს ხევიდან ხევის გამოძახილი.
ძველი ჟანგივით ყვითელი ფერის, გადეფარება მეწამულ ზეცას, რომ მოიტანოს დღე მწარე წერის.
აღმოსავლეთის დღეების თბილის, გამოანგრიოს მტკვარის ხეობა და ასაკლებად მოადგეს თბილისს.
რომელთაც გვახსოვს დღე უარესი. ჩვენ ეხლავ ვიცით, სად დადგებიან კლოდელი, ჟამმი, სიუარესი…
და სისხლიანი დგას ანგელოსი, ახალ გრიგალებს ვწირავთ სიცოცხლეს ჩვენ, პოეტები საქართველოსი!.. |


