|
ვარდის რენუარი… იღვიძებს მაისი, სმარაგდის ფერებად გაშლილან იანი, გალეულ ლანდებში კამარას დანისლულს ერევა ნარინჯის სიმწიფე სვიანი.
მონმარტრი მოიხვევს იისფერ პენუარს, ისევ ვერონეზეს ჩრდილებს გავფენ დეგას, ფერებს გავაღვიძებ აჟურულს, მშვენიერს…
ცახცახებს ზაფხული სულში მოივლისე, იშლება მიდამო მზიურ ალთა ქებად და პანის ბრავადო იმ ჭალებს მოივლის…
სთველი თავ-უთვალავ თაველს თოვს ოქროვანს, სამყარომ იუფლა, ქარგავდა ვინ მთა-ველს, ვინაც მოაცილა ცა იმ საქაროვნეს…
მორთავენ ლანდები, სულია ცისა როს… წარსულ დარს, მზის მალულ დანემსვას, მთრთოლავ ვერლენს ვადარებ სინიაკს, სეზანს და პისაროს! |


