|
უკანასკნელად ირეცხები, ჩემო პერანგო, დრო წაგივიდა, გაიცვითე, გამოიფიტე... პირი დაგიღეს ჭრილობებმა, დღემდის ნათმენმა, თუმცა ასეთი ჩემ გულს უფრო ეამებოდი, ასეთი უფრო ვუხდებოდით ერთურთს, პერანგო,.. დიდებულია, საქონელი პატრონს ჰგავს როცა, მაგრამ, ეტყობა, ერთ-ერთს უნდა დაგვეთმო თავი. უკანასკნელად ირეცხები, უკანასკნელად... ცოტაც და ხარბნი თავს მგლებივით დაგაცხრებიან, დაგგლეჯენ ჩვრებად, საწმენდებად, ჩემო პერანგო. |
| პოეზიის გვერდი • • • |


