|
მოვდივარ შენთან, მოვდივარ ნატვრით, რაც გულში დამაქვს დიდი ხანია, და სიყვარული მღელვარე მხატვრის შენს მიწა-წყალზე მომიტანია.
ბედი, შავბედი გადასულ დღეთა, როცა, ლამაზო, დარბაისელო, წყაროს თვალივით წამოსულს გხედავ.
რომ მისი კვალი გემჩნევა დღემდე. ნეტა მას, ვისაც გაუღიმია თავდადებული ბრძოლების შემდეგ.
ვიყო მეტყველი შენი სიამის, დილა ვადიდო ცისფერთვალება და ამაღლება ადამიანის.
მემატიანის თქმა არ მჩვევია, მაგრამ მე ხალხის სიხარულს ვითვლი, რაც შენს კალთებზე შემიმჩნევია.
მე ვხედავ ხალხის შეტევას გმირულს, შავ ჭაობიდან დახსნილ მიწაზე ვხედავ ბალახის წვეტიან ფირუზს.
და შენს გუშაგებს მეც ვეცილები, რომ ერთიათად დღეს გავახარო ჩემი ღარიბი ჩანგის სიმები.
და ისე მიმღერს ჩემი ქვეყანა, როგორც უნაზეს მეგრელი ძიძის შვილობილისთვის ნათქვამი ნანა. |
| პოეზიის გვერდი • • • |


