|
უბედურ ვერლენს დასცინიან ჩვენს სამეფოში, - მე მორიდებით მის ყვითელ თმებს სხივს დავაფენდი. იმის დანახვას ვერ ბედავდა ბრწყინვალე დენდი, მე კი ლოცვები ამოვკრიფე მის წამებაში.
მე ყველა მიყვარს... მაგრამ ვერლენს თრთოლვით ვისმენდი, მას სწამდა ღამე, ეკლესია, მღვრია აბსენტი, სნეული ღმერთი ეძახოდა დაღამებაში.
ცხოვრობდა როგორც დიდ ქალაქის ავი ლეგენდა. ბნელ ოცნებაში დასცურავდა მაისის გედი. წავიდა ისე, რომ მაისი არ გაუთენდა.
ადგია ძეგლი მარმარილოს სონეტებისა. |
| პოეზიის გვერდი • • • |


