თებეს სამეფო ტახტის მემკვიდრის ლაბდაკეს მცირეწლოვანების დროს სახელმწიფო საქმეებს პოსეიდონ ღმერთის შვილიშვილი ნიქტევსი განაგებდა.
ტახტის დროებითი გამგებელს ჰყავდა შესანიშნავად ლამაზი ასული, რომელსაც სახელად ანტიოპე ერქვა.
ანტიოპეს სილამაზეს და სიმშვენიერეს მთელ სახელმწიფოში, კიდით კიდემდე, ყველა შესტრფოდა.
დიდი და პატარა, ქალი და კაცი, ყველანი მეფის ასულის კალმით აუწერელ სილამაზეს შესტრფოდნენ და შეჰხაროდნენ, ყველანი ქალღმერთების მსგავსად დიდის პატივისცემით და სიყვარულით იხსენიებდნენ მის შარავანდმოსილ სახელს.
ოლიმპოს მბრძანებელმა, ყოვლისშემძლე დიდმა ზევსმა, როგორც კი ერთხელ თვალი მოჰკრა სილამაზით სახელგანთქმულ მეფის ასულს, იგი თავისი ღვთაებრივი სიყვარულით დაასაჩუქრა.
ანტიოპე დიდხანს უმალავდა მშობლებს ღმერთების მამამთავართან ასე დაახლოებას, მაგრამ ამგვარი მდგომარეობის გაგრძელება მშობლიურ ოჯახში უკვე შეუძლებელი გახდა.
მშობლების რისხვის თავიდან ასაცილებლად ანტიოპე მამის ნებადაურთველად სიკიონში გაიქცა და ამ ქვეყნის მეფე ეპოპევსს ცოლად მისთხოვდა.
ნიქტევსმა დიდ შეურაცხყოფად ჩასთვალა თავისი საყვარელი ასულის ასეთი თვითნებობა და დაჟინებით მოსთხოვა სიკიონის მეფეს განქორწინებოდა ანტიოპეს და სამშობლოში დაებრუნებია.
ეპოპევსმა გადაჭრით უარი შეუთვალა ნიქტევსს მისი მოთხოვნის შესრულებაზე.
განრისხებულმა თებეს დროებითმა გამგებელმა შეკრიბა მთელ სახელმწიფოში უამრავი მხედრობა და მეფე ეპოპევსს ომი გამოუცხადა.
ორი მოწინააღმდეგე ლაშქარი ერთმანეთს სამკვდრო-სასიცოცხლოდ ეკვეთნენ. ატყდა ამ ორ სახელმწიფოთა შორის სისხლისმღვრელი ბრძოლა.
თავგანწირული ბრძოლა მთელი დღის განმავლობაში არ შეწყვეტილა. ძნელი გამოსაცნობი იყო, ვინ ვის სძლევდა ამ საშინელი ბრძოლის დროს.
ბრძოლის ველი ის იყო ღამის წყვდიადს უნდა მოეცვა, რომ მეფე ეპოპევსის ძლევამოსილმა მხედრობამ უკანასკნელი სამკვდრო-სასიცოცხლო იერიში მიიტანა მტერზე და იგი კიდევაც საბოლოოდ უკუაქცია.
ეს მძვინვარე ბრძოლა დასრულდა თებელი მხედრობის სრული დამარცხებით.
ამ საშინელი ბრძოლის დროს მძიმედ დაჭრეს მხედრობის მთავარსარდალი, თებეს სახელმწიფოს დროებითი გამგებელი ნიქტევსი, რომელიც დიდის გაჭირვებით საკაცეთი თებეში გადაიყვანეს.
სიკვდილის წინ ნიქტევსმა მოიწვია თავისი ღვიძლი ძმა ლიკოსი და სახელმწიფოს დროებითი მართვა გამგებლობა ჩააბარა, სანამ ლაბდაკე სრულწლოვანი გახდებოდა.
სულთმობრძავმა ნიქტევსმა სთხოვა თავის ერთგულსა და საყვარელ ძმას, მეფე ეპოპევსი და მისი უღირსი მეუღლე ანტიოპე სასტიკად დაესაჯა და ამრიგად სამაგიერო გადაეხადა.
ლიკოსმა პირნათლად შეასრულა ძმის ანდერძი. სახელმწიფოს სათავეში მოქცეულმა ლიკოსმა შეკრიბა უამრავი ჯარი და სიკიონის სახელმწიფოს წინააღმდეგ გაილაშქრა.
ძლევამოსილმა თებეს მხედრობამ სძლია სიკიონის შეიარაღებული მხედრობა და სიცოცხლეს სამუდამოდ გამოასალმა მხედრობის მთავარსარდალი მეფე ეპოპევსი.
ბრძოლის ველზე სახელოვნად გამარჯვებულმა ლიკოსმა თავისი ძმისწული ანტიოპე თებეში წამოიყვანა და ხელ-ფეხ შებორკილი სატუსაღოში დაამწყვდია.
ანტიოპეს მწუხარებას საზღვარი არა ჰქონდა. საბრალო მეფის ასულს როგორც მკვიდრი ბიძა, ისე მისი მეუღლე, უსულგულო დირკე უდიერად ექცეოდნენ და დღითი დღე აუტანლად ხდიდნენ თავისი ასე ახლონათესავის ყოფა-ცხოვრებას.
თებეში ანტიოპეს ყოვლისშემძლე ზევსისაგან ორი ტყუპი ვაჟიშვილი შეეძინა - ზეთოსი და ამფიონი.
ლიკოსისა და დირკეს რისხვა რომ თავიდან აეცილებინა, ანტიოპემ ორივე ახალშეძენილი შვილი მახლობელ მთაზე აიყვანა და იქ დატოვა იმ სრულის იმედით, რომ ყოვლადმოწყალე ზევსი თავის ღვიძლ შვილებს უპატრონოდ არ დატოვებდა.
მთებში მიტოვებული ბავშვები ადგილობრივმა მწყემსმა ნახა, შეებრალა ისინი და აღსაზრდელად სახლში წაიყვანა.
მწყემსი და მისი მეუღლე დიდის მზრუნველობით უვლიდნენ ბავშვებს და შეძლებისდაგვარად პატრონობდნენ.
ზეთოსი და ამფიონი ისე შეეჩვივნენ თავის აღმზრდელებს, რომ მწყემსსა და მის მეუღლეს თავის ღვიძლ მშობლებად თვლიდნენ.
ბავშვები, როცა წამოიზარდნენ, თავისი ხასიათითა და მიდრეკილებით ერთმანეთისაგან დიდად განირჩეოდნენ.
ზეთოსი ღონიერი ახალგაზრდა დადგა, იგი მწყემსობასა და ნადირობას უფრო ეტანებოდა, ვიდრე სხვა საქმიანობას. ყმაწვილს თავდავიწყებით უყვარდა საომარი იარაღის ტარება და ნადირობაში მონაწილეობის მიღება.
სულ სხვა ხასიათის ყმაწვილი დადგა ამფიონი. ყველგან და მარადის მშვიდი და წყნარი ამფიონი მთელი დღეები სიმღერისა და ჩანგზე საუცხოო სიმთა ჟღერით ერთობოდა.
ამფიონი აპოლონ ღმერთისაგან ნაჩუქარ ჩანგზე ისე დახელოვნებულად, ისე ნაზად და საამურად აჟღერებდა სიმებს, რომ უზარმაზარი ხეები და პიტალო კლდეები ერთიანად მოძრაობდნენ, სიმთა საუცხოო ჟღერით დამტკბარი ნადირთა სამეფო ისე იხიბლებოდა, რომ ადგილიდან დაძვრას ვერ ახერხებდა.
ფრინველები, როგორც კი ამფიონის ჩანგის სიმთა ჟღერას ყურს მოჰკრავდნენ, ჰაერში ფრენას შეწყვეტდნენ და საუცხოო ჰანგებით მოხიბლულნი ნეტარების ფიალას ეწაფებოდნენ.
ზეთოსი და ამფიონი უკვე დავაჟკაცდნენ. ყმაწვილებმა ჯერ კიდევ არ იცოდნენ, ვინ იყო მათი ნამდვილი მშობლები. ახალგაზრდა ყრმები ღრმად იყვნენ დარწმუნებული, რომ მწყემსი და მისი მეუღლე ნამდვილი მათი ღვიძლი მშობლებია.
ყმაწვილების საბრალო ნამდვილი დედა კი, რომელიც შეუბრალებელ ბიძას და მის მეუღლეს ფეხებზე ხუნდებდადებული საპყრობილეში ჰყავდათ დამწყვდეული, უსაზღვროდ იტანჯებოდა.
ერთხელ, როცა ანტიოპე საპყრობილეში მეტის ტანჯვისაგან სასოწარკვეთილებას ეძლეოდა, უეცრივ რაღაც უხილავმა ძალამ ფეხებზე ხუნდები ჩამოხსნა და საპყრობილედან გაათავისუფლა.
ანტიოპე დაუყოვნებლივ გაემართა იმ ადგილისაკენ, სადაც თავისი საყვარელი შვილები ეგულებოდა.
მაგრამ საბრალო დედას, ის იყო თავისი საყვარელი შვილების სახლის კარები უნდა შეეღო, რომ უეცრივ, სრულიად მოულოდნელად, წინ შემოხვდა ბოროტი დირკე, რომელიც სწორედ იმ ხანებში სახელმწიფოს წარჩინებული მანდილოსნების თანხლებით მთებში ამოსულიყო დიონისე ღმერთის პატივსაცემად და მსხვერპლის შესაწირავად. დირკეს მრისხანებას საზღვარი არა ჰქონდა, როცა მან საპყრობილედან განთავისუფლებული ანტიოპე დაინახა.
ლიკოსის ბოროტმა მეუღლემ ცბიერებითა და ცილისწამებით დაარწმუნა ზეთოსი და ამფიონი, რომ ანტიოპეს სახელმწიფოს წინაშე დიდი დანაშაული მიუძღვის და ამიტომ საჭიროა სასტიკასდ დაისაჯოს იგი. ბოროტმა დირკემ წინადადება მისცა ძლევამოსილ ჭაბუკებს დამნაშავე ანტიოპე გარეული ხარის რქებზე წამოეგოთ და ამრიგად მოესპოთ მისთვის სიცოცხლე.
საბედნიეროდ, როცა ყმაწვილებს თავისი მშობელი დედა ასე მხეცურად სიცოცხლეს უნდა გამოესალმებინათ, დროზე მოასწრო მოხუცმა მწყემსმა, რომელმაც კარგად იცოდა, რომ ზეთოსი და ამფიონი ანტიოპეს ღვიძლი შვილები იყვნენ.
მოხუცმა მწყემსმა დაარწმუნა თავისი აღზრდილები, რომ სასიკვდილოდ გამზადებული საბრალო ქალი მათი მშობელი დედაა და ბოროტი დირკე სრულიად უსაფუძვლოდ მოითხოვს უდანაშაულო ადამიანის დასჯა.
ძალზე განრისხებულმა ზეთოსმა და ამფიონმა იმწამსვე სტაცეს ხელი ცილისმწამებელ დირკეს, წამოაგეს იგი გარეული ხარის რქებზე და ნაკუწ-ნაკუწად დააგლეჯინეს.
დირკეს ასე დასჯის შემდეგ ზეთოსი და ამფიონი საყვარელ დედასთან ერთად თებეს გაემგზავრნენ, მოჰკლეს ვერაგი ლიკოსი და სახელმწიფო ძალაუფლება ხელში ჩაიგდეს.
ზეთოსი და ამფიონი დაუყოვნებლივ შეუდგნენ სახელმწიფოს საქმეების მოწესრიგებას.
პირველ რიგში ახალგამეფებულმა ძმებმა გააუქმეს ის კანონები, რომლებიც ვერაგი და ცბიერი ლიკოსის მიერ გამოცემული იყო სახელმწიფოს მკვიდრთა საზიანოდ და შესავიწროებლად.
ზეთოსი და ამფიონი სახელმწიფოში უფლებრივი მდგომარეობის დამყარებასთან ერთად დანგრეული და გაპარტახებული სახელმწიფოს დედაქალაქის აღდგენასა და გამშვენიერებას შეუდგნენ.
ხალხის კეთილდღეობისათვის თავდადებულმა ძმებმა ქალაქის ქუჩები გამართეს და გაამშვენიერეს, მკვიდრი შენობები გააშენეს ქალაქის სხვადასხვა ნაწილში, მოქალაქეთა საცხოვრებელი ბინები წესრიგში მოიყვანეს, ბაღები და ქუჩები გაამწვანეს, ქალაქის სხვადასხვა ადგილას არხები და აუზები გამართეს და ამრიგად მოსახლეობის ცხოვრების პირობები მრავლად გააუმჯობესეს.
მაგრამ ქალაქის ამ კეთილმოწყობასთან ერთად ხალხის მოჭირნახულე ძმები მტრის შემოსევისაგან თავდასაცავად პირველ რიგში შეუდგნენ ქალაქის მიუვალი კედლით შემოზღუდვას.
გოლიათის ძალ-ღონით დაჯილდოებული ზეთოსი კედლის ასაგებ ქვებს, სილასა და კირს თავისი ზურგით ეზიდებოდა და ხალხს შრომისმოყვარეობის იშვიათ მაგალითს უჩვენებდა.
ხალხის განცვიფრებას საზღვარი არა ჰქონდა, როცა იგი ხედავდა, რომ საყვარელი მეფე პიტალო კლდის უზარმაზარ ლოდებს ძალდაუტანებლად ეზიდებოდა და კედლის ამოსაყვანად ლოდს ლოდზე მწყობრად ალაგებდა.
მეორე ძმა ამფიონი წყნარად იჯდა ერთსა და იმავე ადგილას და აპოლონ ღმერთის ნაჩუქარ ჩანგს საოცნებოდ აჟღერებდა.
ჩანგის სიმთა ნაზსა და გულის წარმტაც ჟღერას მოძრაობაში მოჰყავდა თვალუწვდენელი პიტალო კლდეები, რომელნიც უზარმაზარ ლოდებად იშლებოდნენ და თავისთავად ეწყობოდნენ ქალაქის გარშემოსავლებ კედელზე.
ხალხისა და სახელმწიფოსათვის თავდადებული მეფეების გმირული შრომით აგებული კედელი ქალაქს მიუვალ ციხესიმაგრედ ხდიდა.
სახელმწიფოს მკვიდრნი, დიდი და პატარა, ქალი და კაცი, ყველანი დიდის აღტაცებით შეჰყურებდნენ ზეთოსისა და ამფიონის თავდადებულ მოღვაწეობას და ყველგან და მარადის გულწრფელი სიყვარულითა და პატივისცემით იხსენიებდნენ ხალხის საკეთილდღეოდ მოვლენილ გმირ ძმებს, ზეთოსსა და ამფიონს.


