|
მთებზე ბალახობს ვახტანგის ცხენი, მხედარს თბილისის ფუძეში სძინავს და მკერდზე დასდის, სისხლივით ცხელი, ათასწლეულის თოვლი და წვიმა.
ჩურჩულებს ხავსი, როგორც არაკი... თვალახელილი ათასი სარკმლით, წევს დიდებული კაცი-ქალაქი. |
| პოეზიის გვერდი • • • |
|
მთებზე ბალახობს ვახტანგის ცხენი, მხედარს თბილისის ფუძეში სძინავს და მკერდზე დასდის, სისხლივით ცხელი, ათასწლეულის თოვლი და წვიმა.
ჩურჩულებს ხავსი, როგორც არაკი... თვალახელილი ათასი სარკმლით, წევს დიდებული კაცი-ქალაქი. |
| პოეზიის გვერდი • • • |