|
კორპუსები ჰგავს მიჯრით ჰაერში გათხრილ სანგრებს. ამ ქალაქს დღემდე ანგრევს ომების ახლო მიჯნა. და სიახლოვე ფანჯრის, თეთრი ჭადრების აბჯრით აღარ მოსავენ კვარტალს. ჰაერში იქნევს ამწეს. ლაჟვარდებს ძლივსღა არწევს. მეორმოეთა კასტა. წელი, დაღლილი რკინით. ცათამბჯენების ტინებს სიგარასავით ქაჩავს. მახსოვს, ესხმოდა აღმართს და უღმერთობით დაღლილ გუმბათს კენკავდა მტრედი. ოფისებს - შრომით ვახტებს. მიწა მეტლახს რომ იხდენს და ჩვენიც აღარ ჰქვია, ქალაქი წყეულ ქართა, ქალაქი წვეულ კაცთა, აქ სადღაც იდგა, მახსოვს, ბარათაშვილთა სახლი... |


