|
ვერ ვივიწყებ იმ დღეს კიდევ, ვერც იმ პირველ აღმაფრენას. პირველად რომ ხელი გკიდე და წარმოვთქვი „დედაენა“.
როცა თრთოლვით გადაგფურცლე, უდედოდ რომ ვიზრდებოდი, გამახსენდა მაშინ უცებ.
მაგრამ მერე ვიგრძენ ლხენა. - მართალია, არ მყავს დედა, ვთქვი: - დე, მზრდიდეს „დედაენა“.
გამიცოცხლდა თითქოს დედა, მიბერავდა ნიავ-ქარი, დედის სუნთქვას მახსენებდა.
შენით გამაქვს ყველგან ლელო. შენით ფრთებსაც გავშლი ცამდე, დედასავით საყვარელო.
ჩვენი მთის და ჩვენი ველის. ისე, როგორც დედის გული, ყველგან „დედაენა“ მშველის.
დაგივიწყო როგორ, როდის?! ვკითხულობდი შენს სტრიქონებს, თითქოს დედის ძუძუს ვწოვდი.
იმედის ხე შტოს შლის დიდად. დედის სითბო მაკლდა მაგრამ, შენი სხივის შუქი მზრდიდა.
რაც გეკუთვნის ჩემგან შენა. „დედაენა“ დამავიწყდეს?! მაშ, შემახმეს მაშინ ენა.
რომ მომიკვდა დედა ადრე, მაგრამ გმადლი „დედაენავ“, რომ მზარდე და რომ აღმზარდე.
და არ იცის დედაენა. საქართველოს ჭრილობიდან, არის წვეთ-წვეთ სისხლის დენა.
აგისვენებ გულზე ხატად. დედაენა ვინც გაცვალა, მან დედასაც უღალატა!
დედულ-მამულს უღალატა. ერთი სიტყვით, - ქართველობას, საქართველოს უღალატა!
დავივიწყო ყველაფერი? მე გამისკდეს მიწა მარტო, ჩამომენგრას მე ერთს ჭერი.
მანამ ვიტყვით: - ცოცხლობს ერი. დედის ენას ნუ წამართმევთ და თუნდ ენა ამომჭერით! |


