|
შორიდან შევციცინებდი ატენს, ქციას და არდოტს, განა ეს მიწა მცირედი სამარედ მინდა მარტო.
სამოთხის ჩიტს თუ ციცარს სხვის კარს მიადგეს ეგების, არ უძებნია ვისაც.
ჩვენში ყოფილა თვითონ, ჩვენშია ლურჯი ტატნობის დაულეველი ხვითო.
არ მიძებნია სხვა გზა, შენი ფოთლების ნივნივი, მყოფნის სიცოცხლის საგზლად. |


