მიწას ებურა ნისლის სუდარა,

წარსული სადღაც შარაზე ეგდო

და მზით შეშლილი ჩემი ქვეყანა

მისჩერებოდა ლაჟვარდის ერდოს.

“მზეშინა და მზეგარეთა

მზევ შინ შემოდიო.

უყივლია მამალსაო,

მზევ შინ შემოდიო”.

მეც შევყურებდი შიშით სამშობლოს,

ვით გადასარწევ და გრძნეულ აკვანს -

რომელსაც  "ნანას” უმღერდა ყველა,

იყო სავსე და მაინც ყრმა აკლდა.

ზეცას უჭერდნენ მთების არტახებს,

ბედიც ვერ ხსნიდა ნისლის გალიას.

რა უცნაური ჟამი დამდგარა,

ხედავ, ცოცხალი კაციც მკვდარია.

“გათენდი, თუ გათენდები,

მზევ შინ შემოდიო.

ბავშვის მამა შინ არ არის,

მზევ შინ შემოდიო.

ქალაქს არის აკვანზედა,

მზევ შინ შემოდიო”.

არ ვღირვართ შობად, თუ სულერთია,

რას დაერქმევა უკვე სიცოცხლე?

შენ ძველ დიდებას ისე ცოხნიან,

ზოგჯერ სირცხვილით გინდა, იწვოდე.

სამყაროს უნდათ, გადაუმალონ

ადამიანიც, ქვეყანაც, ღმერთიც,

შენ ვინ მოგხედავს, ჩემო პატარავ,

როცა მსოფლიოს შეჰყრია კეთრი?!

მივიწყებული ქართული სულის

გცვივა უჩინო დიდების რკილი.

ანგელოზებო, ეგებ თქვენ მაინც

დაუნანაოთ ფრთებით ამ ტკივილს.

“ძილო, რასა მეძინები,

მზევ შინ შემოდიო.

მე საბრალოსაო,

მზევ, შინ შემოდიო.

ტანსა, ფეხსა არ მაცვია,

მზევ შინ შემოდიო.

მალე პერანგს შეგიკერავ,

მზევ, შინ შემოდიო”.

შენ კი კვლავ წევხარ, ვით ყრმა აკვანაში,

შეჩერებიხარ ლაჟვარდის ერდოს

და ავიწყდებათ ხალხსაც ნელ-ნელა,

რომ სიცოცხლესაც გწირავდნენ ერთდროს.

რომ გიმღეროდნენ და გადიდებდნენ,

შვილებს გიზრდიდნენ გმირის გუმანით.

ეგებ, გადმოვსვათ უკვე აკვნიდან

სამშობლო - ჩვენი სულის უფალი?

“მზეშინა და მზე გარეთა,

მზევ შინ შემოდიო.

ცხვარსაც დაგიკლავთ მაკესა,

მზევ შინ შემოდიო”.

ეგებ ერთხელ დაიბადოს,

ყრმა გაივსოს, გაიბადროს,

ეგებ ერთხელ გაიზარდოს,

მზევ შინ შემოდიო.

ეგებ მამაც სახლში იყოს,

ეგებ ცეცხლიც მან დაგვინთოს,

მზევ შინ შემოდიო.

თორემ დედა დაიღალა.

სიტყვა რამე დაიბარა:

მზე შინა და მზე გარეთა,

მზევ შინ შემოდიო

და წავიდა უცხო მხარეს.

ან ჩვენი შინ სადღა არის,

ან ქალაქი სადღა არის?

მთვარე შინ და მთვარე გარეთ,

რად არ იძვრის ღამე?

მზეც დავღალეთ ამ სიმღერით,

ყრმაც დავღალეთ ამ სიმღერით,

ნანა, ნანა, ნანა.

მზე შინა და მზე გარეთა.

ეს რა დრო და დღე გავვლეთ და,

მზე კი მაინც არ ჩანს.

შიში უდგას თვალში.

გიშერს ვინ შეაბამს საწყალს

ან ვინ გაბანს, გაამზევებს,

არ აკადრებს საძრახს.

ეგებ მამამ ვერც კი იცნოს,

როცა მოვა ქალაქიდან 

და თავის ყრმას ნახავს?

ეგებ დედას ვთხოვოთ მოსვლა,

პატიება ვთხოვოთ.

მზე შინა და მზე გარეთა.

მგელშინა და მგელგარეთა,

დღეშინა და დღეგარეთა,

სულ ტანჯვა და სულ ლოდინი.

და ყმუილი ქართა.

და აკვანიც ჯვარი თუა,

და რძე თუა ძმარი,

ვაი, ჩვენო ბედისწერავ,

ჯერ თუ ვერ გიცანით.

მზე შინა და მზე გარეთა,

მზეო ჩვენსავ სიმართლეთა,

სულ სხვა მხარის მზეო,

სად ყოფილხარ, რა გინახავს,

ჩვენი ღმერთი არ გინახავს?

ეგებ სადმე არის?

მთებს გახედავ - ნისლებია,

გზებს გახედავ - ქარი.

მე რომ ვმღერი, განა მე ვარ?

საბელს არხევს ზარი.

სიტყვა შინ და სიტყვა გარეთ,

სიტყვა სადღა არის?

ღმერთმა იცის უხილველმა

ჩვენი სამართალი.