ზრიალი ზუჩთა და ზარადთა

ხმა არი ზოგან და ზარი

ანდეზობს ზაკვილი მარაბდა

ფარციხეს დაეტყო ბზარი.

შაჰის მოკაშკაშე შიმშერი

გიორგის ელვარე გორდა

მარჯან-მოჯარული გიშერი

შთენია ქართა და ქორთა.

მარაბდად რაბიგონ-ზარაფთა

სისხლით ისხურება ტბორე

ვაყა ყაითნიან ვარაყთა

შარად ეშურება შორეთს.

რბიან დარახტული რაშები

ღვთიან არღავან-ღვარნი

მოიწევს ზღვა დელიბაშების

იჯმნიან ჯინთაგან ჯვარნი.

და ცხრანი ცხენმალნი ცხრებიან

ცეცხლოვან ციგლიგა ცელით

ფარზე-ნისისხლარი ცვრებია

მკერდზე-ნაისრალი მწველი,

შორით ნარგისები ელავენ

არმურმორეულნი ცადა,

შავნი კი მი და მო გელავენ

გვამებს გვითელავენ ძნადა.

აღათანგ, რისხვაო აღათა,

მარაბდის ელვავ და ალო,

თაღებს შთაეგზნება ჭაღათა

სისხლის ეგ ბრიალა კალო.

არ იმცონარებენ ნაზარდნი,

ლომები ლომისად ვლენან,

ციერთა მარზპანთა მაზანდა

არის წულად გარდავლენა.