ლაგამის კვნეტა, ცეცხლოვანი ნესტო ჰუნეთა,

ჟამთ ასპარეზზე გაჭენება საუკუნეთა...

კოხტაო გორავ, ცადაზიდულ დევთა მაყარო,

ჭმუნვად გებული რაინდების გზათშესაყარო.

აცერებულო, ცოდვიანო, ღალატიანო,

ხამს დამაფინო შენი კალთა, ნუღარ გვიანობ,

მარქვი  სად მექნენ ძმანი ყელ-ყელ გადაჭდობილნი,

სადა სწევს ცოტნე, გუამის გუემით არ დამნდობელი.

ნისლთ საბუდარო, ზეაღმტაცო ჭვრეტის საგანო,

მოგეახლები ვით შეთქმული იმათთაგანი,

რათა შემიტკბო მარტოსული, მიუსაფარი

და განმიმართლო გარდასული დროის ზღაპარი.

დავლახნოთ ჟამნი, ტაიჭების გავხედნოთ რემა,

მზეგადასული შეთქმულების გავიყოთ გეგმა.