დიდო მესხეთო, ძველო მესხეთო,

მადლო მესხურო, მზეო მესხურო,

ოცნებას უნდა, რომ ძველებურად

უკვდავი სხივით გადამესხურო!

შენი კოშკების სარკმელებისკენ

მოჰქრის ოცნება ჩემი ფრთამალი,

ოქროს-ფერად რომ იხედებოდა,

ისევ დაგნათის თავზე თამარი...

ისევ ორბებად დაგტრიალებენ

შენს ნანგრევებზე ჩამოხედული, -

ბაგრატ, გიორგი, დიდი დავითი,

და სხვა ათასი გუნდი მხედრული. -

ვინც მტერს ულეწა მოიერიშეს

შენს გალავნებზე მუზარადები...

თვით კახაბერი ზღვის კარის მცველი,

რკინის პალოთი საზღვრის დამდები...

დიდი დროშების შემარხეველნი,

მტრის განმრეკელნი ხმლით, აჯანყებით...

შავ ურდოების დამჯახებელნი,

შალვა თორელი, სარგის ჯაყელი...

და სხვა დაჭრილნი და წამებულნი,

ზედ დაკაფული შენი შვილები...

აბჯარცმულები, შუბწაწეულნი,

ხმალამართულნი, მხარგაშლილები.

ბუმბერაზები, გოლიათები,

გორგასალიდან ვიდრე ჩვენამდის,

ყველა ფეხზეა, ერთის გაფრენით,

რომ შენთან გაჩნდეს მტრის გაჩენამდის...

და თვით ჯერ პერანგ-გაუხვეველნი

და გახვეულნიც ბნელ სუდარაში,

ყველა გამხდარა შენი წყლულების,

შენი შეკომლილ აბჯრის დარაჯი...

მამათავრები, მაკურთხეველნი,

ოქროს-ენა და სულის მხილველი...

მგოსნების ალურ-სიმებიანი,

როგორც ათასი ოქროს ფრინველი...

თვით ჯადოქარი ქართული ქნარის,

ვეფხის ხალების დიდი მღერალი...

კელაპტრის შუქში მთაწმინდელები,

გრძელ ეტრატებით გადმომცქერალი...

ოპიზარები... საბანისძენი...

დიდ-ოსტატები... გადამწერლები...

შენთან არიან, ვით შენთან არი,

მათი სიმღერა, ღვაწლი, ცრემლები.

შავი ზღვის უბემ, დე, ჩაიბაროს

შენი ტკივილი, ძველი სევდები...

დაგიბრუნდება კვლავ რუსთაველი,

არწივის მხრებზე გამომზევდები!