იყო ერთი მწვრთნელი, რომლის გუნდში თერთმეტი ხეიბარი იყო და მხოლოდ ერთი საღი მოთამაშე.
ხეიბრები ძლივს დაღოღავდნენ მოედანზე. ერთი მოთამაშე კი აბა რას გააწყობდა მოწინააღმდეგე გუნდთან, ასე რომ, ეს გუნდი მუდამ უკანასკნელ ადგილზე გამოდიოდა.
გულშემატკივრები უკიჟინებდნენ მწვრთნელს: "გარეკე ეს ხეიბრები და კარგი მოთამაშეები აიყვანეო".
მწვრთნელი კი ამბობდა: "მებრალებიან, როგორ გავრეკო, სადღა იშოვიან ლუკმაპურს, გარდა ამისა, ხომ გაუტყდებაო სახელი ჩემს გუნდს".
"მეტი სახელის გატეხა რაღა გინდა - ეუბნებოდნენ გულშემატკივარნი, - ნიადაგ უკანასკნელ ადგილზე მივჩანჩალებთ, საცაა ფინალი იქნება და საერთოდ გამოვვარდებით და მაშინ გუნდის კეთილი სახელის მოგონებაღა შეგვრჩებაო".


