უკან რჩება ჯოჯოხეთის ძგიდე,
აღარაფერს არ ენდობა თვალი.
ორად ორი ნაბიჯია კიდევ
გულზე ხელებს დაიწყობდე ვიდრე.
საუკუნე დასჭირდება, ალბათ,
ორი წუთის ნაბიჯ-ნაბიჯ გავლას;
აღარაფერს არ ენდობა თვალი,
ცარიელი გული ნისლში დალბა.
ნისლში მწარედ უგრიხავენ კისერს
სამოთხისკენ ფაფარაშლილ მერანს,
შენ ამქვეყნად აღარაფრის გჯერა;
შენ ამქვეყნად აღარავინ გისმენს...
აღარავის შეუძლია შველა
და ნაღველი - დედამიწისხელა -
გულის ძარღვზე გიბაგუნებს ისევ.
გამოხუნდა ძველისძველი პალტო,
შავი წყალი გაიბრწყინებს თვალწინ...
ხუთი ქუჩის გზასაყარზე გაწვიმს
და ხუთივეს მიუყვები მარტო.


