|
(მიხეილ ხერგიანს)
სტკიოდა ფესვი და ხმა მერმისის და სევდა დიდი მდინარეების, ის დაიბადა ამაღლებისთვის და დაამშვენა სიმაღლეები.
მარადი ტაძრის მარადი სვეტი. სახეზე მუდამ ბავშვის ღიმილი, სიტყვაში მუდამ სიკეთე ღმერთის.
სარკმელთან ახლოს ბრწყინვა რტოების, ჰორიზონტების ნამი და მტვერი, ყინულის ლურჯი ციცაბოები...
გზა დაულოცეს ზეცის ხედებმა. ის არ მომკვდარა - უცებ გაფრინდა და მზისკენ ფრენა ისევ გრძელდება. |


