|
შენ გაგონდები კაცად თუ ზღაპრად, სულის სანთლით და სხეულის ტაძრით... მე კი... ცოტაც და საჟენზე დაბლა ჩამიძახებენ ბახით და ბაწრით.
იღბალი მცდიდა და ვიღაც იყო თბილი და ავი, მე ჩამოვედი მიწაზე ციდან, რომ დამეხარა მიწამდე თავი...
ოცნებას მიწვავს ზეცა და ხსოვნის მძიმდება უპე... ... ვერ გავექეცი ამ ცოდვილ მიწას, ვერ შევერიე საწვიმარ ღრუბელს...
წვიმებმა გარეთ და უდღეური დამექცა თაღი... ვიხსენებ შიშველ ზაფხულის ქარებს, ვით ფეხშიშველა ბიჭების ძახილს.
დაშვებულ აფრას, სულს - გამეტებულს სხეულის ნაცრით, სანამდე ერთი საჟენით დაბლა ჩამიძახებენ ბახით და ბაწრით. |


