|
აღარც სხვისი აღარა ხარ აწი, მწარედ მისდევ ბედისწერის ხარხარს, არ შეადგენ შენ არავის ნაწილს, ესე იგი, აღარც მთელი არ ხარ.
იღბალივით მდევდა და გავყევი ნისლებიან მიმწუხრს, ახლა მშვიდად მოგიყვები სევდას, მშვიდად გეტყვი - გული როგორ მიწუხს;
შენელებულ მაჯას, ჟრუანტელი ჩავლილია უკვე, ახლა ორი პარასკევი დარჩა და ყველა დღეს დაერქმევა უქმე. |


