|
მისთვის გარწევ, შე სამიწევ, მსურს რომ დაგაძინო, დაგავიწყო დედა, თამარ, ქეთევან და ნინო.
ჩემებრ გატიტინო; მსურდეს - ცრემლი გაღვრევინო, მსურდეს - მოგალხინო.
მკლავი გაგიკონე, საუკუნე ასე გარწევ და ვერ დაგიმონე.
კიდევ მისკენ იწევ; განა დედის მაგივრობას მე კი ვერ გაგიწევ?
მე ვარ შენი დედა, ნუ ჯიუტობ, ნუ ოცნებობ, ნუ მოგივა ბნედა.
ჩემზედა ილოცე, გიჯობს მეყმო, მეთაყვანო, ფეხი დამიკოცნე.
სხვა რაღა გსურს ნეტავ? ამოგიყვან მაგ აკვნიდან, სიპ ქვას მიგაწყვეტავ! |


