|
ათინას აღზრდილს აქებდეთ, ალვად ანორჩვით ასულსა, ბნელ ბაიათა ბრკვილობა, ბრანძვ-ბაბაჭუა, ბასრულსა! გონჯნი გუგანი გაშვენის გახრილად გვერდზედ გასულსა! დახე, დაღრეჯით დამჩაჩულს, დედლურის დრეგით დასმულსა!
ეს ედარება ეროდეს; ვასილისკურად ვაგლახი ვერას ვამგზავსეთ ვეროდეს! ზარიფსა ზანანობასა ზურგი ზევიდგან ზვეროდეს; ჱერანელთ ჱეკვირვებოდეს, ჱესეთი ჱესმის, ჱეროდეს!
თითები თლილებ თოხია; იკუნტვის, იუცხოვების, იტანჯვის, იგოგროხია, კუჭნი, კერპულად კლაკნილნი, კიდია კუზი, კოხია, ლურჯის ლაშებით ლაქლაქებს, ლოქია, ლოვი ლოხია.
მანკითა მგზავსა მელასა, ნაკრუსმან ნასკვა ნაბღუნძად: "ნასავსო ნუ ნათელასა!" ოსმალებრ ოსრავს ოდითგან, ოსურად ორომელასა; პირველ პრაწითა პირეღო პაპუნას პირსა პრტყელასა
ჟინიანობით ჟიობდეს; რებითა რებდეს, რიობდეს, რას როვებს რაკრაკ[ი]ობდეს: სიბოროტითა სიოდეს, სიე სიმრუდით სტკიოდეს; ტ...სა ტანჯვითა ტიროდეს, ტ....ცუნს ტაატიოდეს.
უკანიდგან უცხოდ უში; ფინთსა, ფსვენსა, ფოლორცასა, ფან ფალაებს ფიცხად ფუში; ქედ ქიცვია-ქამულასა ქაიმისკენ ქონან ქუში; ღადუაობს, ღაბუაობს ღადარაი ღამის ღრუში.
ყაფლანიანთა ყარამან, შებღუნძვით შეშფოთებულმან, შირვანიელთა შარამან, ჩაგესლილმან, ჩაბანდულმან ჩიჩვი-ჩაჩახვის ჩარამან, ცუნცულამან, ცაცუამა, ცუგრუმელა-ცანცარამან.
ძუმძეხაობს, ძღარბუაობს; წერწეტაობს, წაწუაობს, წარბდუნძვილი წარბუაობს; ჭეჭელაობს, ჭაკუაობს, ჭირ-ჭმუნვითა ჭაბუაობს; ხან ხმითაცა ხახუაობს, ხან ხელურად ხარბუაობს.
ჴელსა ჴმარობს ჴდლურის ჴაფით; ჯინობს, ჯირგობს, ჯორჯი-ჯდუნა, ჯალაფს ჯიქობს ჯორსა ჯაჩვით; ჰაი რა საძაგელია: თემი დასდევს უკან დაფით; ჵი საკიცხველი კაცთაგან, სადევნელი მუდამ ლაფით! |


