|
ადამის ძმითმან მიწა თქმისა სმენამან მომატყვა ხმაი, ურჩებითა შვებული; მომსხლა უწყალმან სამოთხით დავითისით ვაზი, მწდეველი ქრისტე ჩემის და სისხლით. ვითნე ბრძანება მეუფისა მეფემან.
მეფეთ წინ მეთქვთა სვეტმან და ძემან მათმან აღვსთქვენ და აღვფხვრენ აგარიან-ოსმანნი, ჩემსა ზე მყოფნი, შენ-ძლით, ღვთისა დედაო! ვინაი ვარ მე მიწა, მოქენე ბრალთა!
განდად მდევნელთა აგარიანთა დევნით; ვეფხლ-ფრთოვნად ბრძარვით ჭანგმოსილ განფხვრა-სხვლითა; განძთა მიღებით შევმწირველობდი ძღვენთა. აწ უტყვი სიტყვით მლოცევთ ძისა შენდობად! |


