|
ხმა სირინოს, თმა-ღულამბარ-წინამოს, დამქროლო ნიავო, არვედ ეარე! მზე-აპოლოს, დისკო უძღვენ წინამოს, შვიდთა მთენთა ერთი ხლებად ეარე!
მუნ სადაღნი შავად საგნად შენები! მეტყვი: "მოი, გულო შავ-გლახ, შენ ები, ძვირად სადმე საფარდულად ეარე!
ესრეთ ვჰგონე, მან განავნა მანავნი; არ იკადრა ლიმენს ტევრი მან ავნი. შავნი ჰინდნი მას დარაჯად ეარე!
მიესხივნეს გულთ სათენი დარანი. ლალს მოეცვა ბარაინის დარანი, სადაფს ვარქვი: "შენ ტიელად ეარე!"
თუ შევეხით, არ უეკლოდ, არ ვებით. მისს მაჯნუნსა რამცა ჰქონდეს არ ვებით! ჰხამს ეკალი ზედან გულზედ ეარე. |


