|
ეს რა ღელვამ ამიტანა, დილის სიო მკერდს მეხვევა. ალვატანა, ტანლატანა ჩემს წინ ლაღად მიირხევა.
ღამისფერი დალალები, მისი გრძელი დალალები, - ნეტამც, მკლავზე დამახვია!
ტანწერწეტაც მიირწევა. გული ამბობს: - აბა, მიდი, ვიჩქაროთ და დავეწიოთ.
გოგნი-გოგნი-გოგონაო. მკერდში გული ამიბორგა, რანაირად, როგორაო?!
გოგოვ, - ჩემო საბედოო. - მელოდება სახლში ქმარი, არაფერი გაბედოო.
და წინ აღარ მივიჩქარი. მისი თმების შრიალს ვისმენ, დალალების მაქცევს ქარი.
დაგწვავს, არკი გაგიკარებს. - რაკი მთვარე გყვარებია, უყურეო ნამდვილ მთვარეს.
მიდის გოგნი-გოგონაო. თვალი მაინც მისკენ მრჩება, რანაირად, როგორაო?! |


