|
მწუხარე ქალი სახლში შევიდა, ცრემლები ფარავს მის თვალებს, დიდრონს და ისე ვღელავ, თითქოს დღეიდან, ქვეყნის ცოდვები მე უნდა ვზიდო.
მუხლდაჩოქილმა მის წინ იარა. ისე განვიცდი, თითქოს მთლიანად, მე მტკივა ახლა ყველა იარა.
სხვის საგლოვს ვგლოვობ, სხვის ვარამს ვტირი; შენც ასე იზამ, - შენც, - კაცი თუ ხარ, მითხარ, რა არის აქ გასაკვირი?!
შვებით ვუმზერდე ხასხასა მინდორს, უნდა მტკიოდეს სხვისი იარა და სხვისი დარდი ტვირთივით ვზიდო.
ავხედავ ზეცას, სინათლით მდიდარს. მშურს დედამიწის გაძლება, თმენა, ის რაც არსებობს, ჩვენს ცოდვებს ზიდავს. |


